Grafstukje_5

De naam en het opschrift op de los liggende steen zijn nauwelijks leesbaar. (Foto: Marcel Harlaar)

Wie begraafplaats De Iepenhof bezoekt, loopt letterlijk door de geschiedenis van Haarlemmermeer. Geïnteresseerden zouden aan de hand van de familienamen op de graven een prachtige geschiedenis kunnen schrijven. Dit is deel 5 in de serie met bijzondere graven: Sjouke Bogaart-Boon

Het graf van Sjouke Bogaart-Boon is een los liggende grafsteen die achteloos op de dodenakker achtergelaten lijkt. De steen is vuil en aangevreten door erosie. De naam en het opschrift zijn amper leesbaar. Onder de inkerving van een gebogen palmtak staat nauwelijks zichtbaar geschreven: ‘Hier Rust Onze Lieve Vrouw en Moeder’. Zij heeft dus rust gevonden in een bewogen bestaan. Een zoektocht naar de achtergronden van deze vrouw begint voor mij op internet en daar zijn via genealogie online al heel wat gegevens te achterhalen. Sjouke werd geboren op 6 februari 1879 in Den Helder (Noord-Holland) en zij overleed op dinsdag 28 oktober 1941 in Haarlemmermeer op 62-jarige leeftijd. Zij was de dochter van schoenmaker Jan Boon en Jannetje Kemp. In 1913 had zij als beroep winkelierster. Zij is op 11 oktober 1934 vertrokken naar Vijfhuizen en in een van de online archieven staat vermeld dat zij is gaan wonen aan de Kruisweg 1192. Ik heb niet kunnen achterhalen of er ooit een Kruisweg in Vijfhuizen is geweest en ook geen reden waarom zij naar Haarlemmermeer verhuisde. Het kan de liefde zijn geweest, want zij trouwde op 7 november 1934 met Jan Francies Bogaart, aardwerker van beroep. Zij was toen 55 jaar. Op het moment van overlijden was zij getrouwd met Jan Francies die zelf in Hengstdijk (Zeeland) werd geboren op 7 februari 1870. Uit de overlijdensakte van Sjouke blijkt dat zij eerder getrouwd is geweest met broodbakker Dirk Geerligs te Anna Paulowna, landbouwer Volkert Bakker in de Wieringerwaard en Willem Visser, een koopman uit Egmond aan Zee.

De kleine steen geeft verder weinig prijs. De slijtage door weer en wind spreekt boekdelen en laat de lezer achter met vele vraagtekens. Naar de invulling van het levensverhaal van deze vrouw is het gissen. Onbeantwoorde vragen en misschien wel onbeantwoordbaar. Ook dat maakt de tocht langs de graven fascinerend: wie waren de personen die onder de graven liggen? Wat hield hen bezig? Van sommigen weten we meer dan van anderen… De Iepenhof vertelt een bijzonder verhaal.

Tekst en beeld: Marcel Harlaar
Gepubliceerd in Het Witte Weekblad – Hoofddorp